Sea Through Skin

In Sea Through Skin onderzoekt kunstenaar Bianca Baldi (ZA, 1985) het complexe en diep persoonlijke fenomeen van racial passing (wit spelen in de Zuid-Afrikaanse volksmond): het gezien worden, of gedwongen worden om gezien te worden, als iemand van een andere raciale groep. Deze solotentoonstelling vormt het sluitstuk van Baldi’s doctoraat in de kunsten aan Sint Lucas Antwerpen, getiteld Play-White: Racial Passing and Embodied Images. Via haar beeldend werk reflecteert ze op de manieren waarop identiteit, perceptie en macht beïnvloeden hoe we zien — en gezien worden.

De zee loopt als een stille onderstroom door de tentoonstelling. Ze roept beelden op van fluïditeit, diepte en verzet; een kracht die zich niet laat beheersen of begrenzen. Voor Baldi is de oceaan zowel een metafoor als herinnering, verbonden met haar moeders angst voor water, geworteld in jeugdtrauma en de raciaal gesegregeerde stranden van het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. In dat systeem werd zelfs de kustlijn opgedeeld volgens ras. In die tegenstrijdigheid vond Baldi ruimte voor reflectie.

Centraal in de tentoonstelling staat de zeekat: een zeedier dat voortdurend van kleur, textuur en vorm verandert om zich aan te passen aan zijn omgeving. De zeekat wordt zo een symbool voor camouflage en veranderlijke identiteit. Voor Baldi biedt het dier een manier om passing te benaderen – niet alleen als overlevingsstrategie, maar ook als een kritische blik op de visuele codes waarmee we identiteit aflezen. De tentoonstelling begon bij een persoonlijke ontdekking in haar eigen familiegeschiedenis: een confrontatie met de complexiteit en gevolgen van raciale classificatie onder apartheid, die uitmondde in jaren van artistiek en intellectueel onderzoek.

Met verwijzingen naar populaire cultuur, literatuur en historische contexten onderzoekt Baldi hoe passing verweven is met systemen van beeldproductie. Haar werk nodigt ons uit om stil te staan bij hoe we elkaar waarnemen, benoemen en categoriseren. In Sea Through Skin brengt ze film, textiel, glas, fotografie, tekeningen en installaties samen om identiteit te tonen als iets dat niet vastligt, maar verschuift. Gevormd door geschiedenis, context en uiterlijk.

Zoals de zee.
Zoals de zeekat.
Zoals zovelen onder ons.

Gecureerd door Joachim Naudts & Darly Benneker

In Sea Through Skin onderzoekt kunstenaar Bianca Baldi (ZA, 1985) het complexe en diep persoonlijke fenomeen van racial passing (wit spelen in de Zuid-Afrikaanse volksmond): het gezien worden, of gedwongen worden om gezien te worden, als iemand van een andere raciale groep. Deze solotentoonstelling vormt het sluitstuk van Baldi’s doctoraat in de kunsten aan Sint Lucas Antwerpen, getiteld Play-White: Racial Passing and Embodied Images. Via haar beeldend werk reflecteert ze op de manieren waarop identiteit, perceptie en macht beïnvloeden hoe we zien — en gezien worden.

De zee loopt als een stille onderstroom door de tentoonstelling. Ze roept beelden op van fluïditeit, diepte en verzet; een kracht die zich niet laat beheersen of begrenzen. Voor Baldi is de oceaan zowel een metafoor als herinnering, verbonden met haar moeders angst voor water, geworteld in jeugdtrauma en de raciaal gesegregeerde stranden van het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. In dat systeem werd zelfs de kustlijn opgede…