Becoming Ancestors

Historisch gezien is voorouderlijke kennis nauw verbonden met inheemse kosmologieën en hun niet-lineaire kijk op herinneringen, land en tijd. Het terugwinnen ervan is een essentieel onderdeel geweest van hun identiteit en verzet na eeuwen van onteigening. Westerse culturen hebben deze andere vorm van kennisproductie en -overdracht lang geëxotiseerd en daarmee de aanwezigheid en mogelijkheden van ancestraliteit voor het Westen zelf ontkend. Via hun werken vragen de kunstenaars in de tentoonstelling zich af wat het betekent om verbonden of losgekoppeld te zijn van onze voorouders, en hoe beide ervaringen kunnen dienen als uitgangspunt voor het verbeelden van verschillende toekomsten.

Voor inheemse kunstenaars is voorouderlijkheid vaak een levende praktijk van verzet, geworteld in verantwoordelijkheden van overdracht en hoe voorouderlijke kennis kan helpen om land, taal en afstamming in stand te houden. Hun werken zijn nauw verbonden met de blijvende gevolgen van kolonialisme en milieuvernietiging.

Voor westerse kunstenaars neemt het onderzoek naar ancestraliteit verschillende vormen aan. Sommigen beginnen bij verlies – het gevoel van vergeten, breuken of medeplichtigheid aan geërfde, koloniale gewelddadigheid. Anderen werken aan het blootleggen van onderdrukte kennis – volkse gebruiken, heidense tradities en lokale wijsheid die in de loop van de tijd zijn uitgewist – en vragen zich af hoe het opnieuw verbinden met deze sporen verloren verbindingen kan herstellen.

Het is in deze gedeelde ruimte van vragen stellen en verbindingen leggen tussen verschillende geschiedenissen dat Becoming Ancestors een dialoog op gang brengt en uitnodigt tot reflectie over de erfenissen die ons vormen. Tegelijkertijd roept het op om de toekomst opnieuw vorm te geven door middel van bewuste keuzes in plaats van overgeërfde patronen.