Enter 14: Léonard Pongo – Primordial Earth

De atmosfeer van een landschap op een foto doet de realiteit zelden eer aan. Een afgesneden vlak kan het mystieke en het ongerepte onmogelijk evenaren. Léonard Pongo is zich bewust van deze fotografische beperkingen en zoekt andere manieren om gestalte te geven aan de bovenmenselijke kracht van de aarde. Loslaten, verdwalen en onderschikken zijn voor hem de enige leidraden om deel te worden van de omgeving, en vanuit die invalshoek gaat hij aan het werk in het Congolese landschap. In Primordial Earth laat hij de natuur spreken, zonder te willen vertalen. Vanuit de tradities en de kosmologieën van de Kasaï-regio maakt hij kennis met een wereld waarin de mens zich niet als protagonist begeeft, maar als personage, ondergeschikt aan plant en dier.

Met zijn atypische kadrering toont Léonard Pongo niet de ambitie om de natuur te vatten, maar geeft hij ons de indruk dat we er middenin staan en slechts een fragment van een groter geheel kunnen waarnemen. De langzaam over elkaar schuivende lagen en reflecties ontvouwen zich tot een levendige en onmetelijke voorstelling, die dichter aanleunt bij een impressie dan bij een representatie. De materialen die de kunstenaar uitkiest benadrukken ook de tactiliteit van de aarde en rivieren, soms robuust en korrelig, dan weer vloeibaar en glanzend. Als fotograaf beperkt Léonard Pongo zich namelijk niet tot de klassieke print aan de wand, maar experimenteert hij met textuur, transparantie en beweging, als hint naar de overweldigende en continu veranderlijke natuur.

De atmosfeer van een landschap op een foto doet de realiteit zelden eer aan. Een afgesneden vlak kan het mystieke en het ongerepte onmogelijk evenaren. Léonard Pongo is zich bewust van deze fotografische beperkingen en zoekt andere manieren om gestalte te geven aan de bovenmenselijke kracht van de aarde. Loslaten, verdwalen en onderschikken zijn voor hem de enige leidraden om deel te worden van de omgeving, en vanuit die invalshoek gaat hij aan het werk in het Congolese landschap. In Primordial Earth laat hij de natuur spreken, zonder te willen vertalen. Vanuit de tradities en de kosmologieën van de Kasaï-regio maakt hij kennis met een wereld waarin de mens zich niet als protagonist begeeft, maar als personage, ondergeschikt aan plant en dier.

Met zijn atypische kadrering toont Léonard Pongo niet de ambitie om de natuur te vatten, maar geeft hij ons de indruk dat we er middenin staan en slechts een fragment van een groter geheel kunnen waarnemen. De langzaam over elkaar schuivende lagen…